Indyjski mistrz B.K.S. Iyengar uważany jest za jednego z najwybitniejszych współcześnie żyjących nauczycieli jogi. Obecnie ma 90 lat. Nazwa metody, której naucza pochodzi od jego nazwiska. Na początku nic nie wskazywało, że stanie się wielkim joginem. Podczas ciąży matka chorowała na grypę hiszpankę. Urodził się słaby z dużą głową, której nie mógł trzymać w pozycji pionowej.

Chorował na malarię, dur brzuszny, podejrzewano nawet gruźlicę. Jego szwagrem był Sriman T. Krishnamachar mistrz jogi, który zapoznał młodego Iyengara z jogą. Praca nad sobą dała mu wiele doświadczeń i pokazała własne braki.

Nie mogąc znaleźć odpowiedzi na pojawiające się pytania u innych nauczycieli sam poszukiwał ich wewnątrz siebie. Wytrwała praktyka, doprowadziła go do jasności w sztuce jogi. Chcąc dzielić się odkrytą wiedzą ze wszystkimi, którzy pojawią się na jego drodze mistrz musiał opracować specjalną metodę.

Dostosował ją do obecnych czasów, w których dominuje pośpiech, napięcie i stres. Biorąc pod uwagę to, że każdy z nas jest inny, opracował różne warianty asan i pranajam oraz specjalne przyrządy do praktyki umożliwiające wykonanie ich nawet osobom z problemami zdrowotnymi.

Jego metoda charakteryzuje się niesamowitą precyzją ruchu. Asany nie buduje się w sposób jaki chce tego ciało, ponieważ jest to droga pogłębiania swoich ograniczeń. Każdy segment ciała ustawia się w ściśle określony sposób, pozbywając w ten sposób złych nawyków ruchowych (dlatego asany na początku praktyki są niewygodne, ale w miarę ćwiczeń odnajdujemy w nich swobodę).

Podstawą praktyki asan są pozycje stojące, które uczą prawidłowego sposobu stania i dają stabilność psychofizyczną. Stabilne odprężone ciało, to spokojny rozluźniony umysł. W metodzie Iyengara są też pozycje: odwrócone, skłony do przodu, skręty, pozycje siedzące, balansowe, wygięcia do tyłu i pozycje relaksowe. Wszystkie te grupy asan poddają ćwiczeniu każdy mięsień, gruczoł, nerw. Otwierając ciało w tak dokładny sposób, świadomość podróżuje do wnętrza, co przygotowuje do pranajamy (subtelnej kontroli oddechu). Podążanie za oddechem owocuje wycofaniem zmysłów do wewnątrz i spokojem umysłu. Pojawia się koncentracja, która przechodzi w stan medytacji.